Boek: Ooit aten we dieren

door Simone

Toen ik het boek Ooit aten we dieren van Roanne van Voorst lag liggen in de boekenwinkels, wist ik meteen dat ik dit boek graag wilde lezen. Ik reserveerde hem bij de bibliotheek en eind oktober kon ik hem eindelijk ophalen. Wat vond ik van dit boek als fanatiek flexitariër?

Beschrijving
Melk is goed voor elk. Een ei hoort erbij. We zijn opgegroeid in een tijd waarin het eten van dierlijke producten volkomen geaccepteerd is. Wetenschappers voorspellen echter dat dit in de nabije toekomst taboe zal worden. Net zoals ooit heksenverbranding, slavernij en homodiscriminatie ineens niet meer konden. Over een aantal decennia zal veganistisch de norm zijn, en vragen onze kleinkinderen ons hoe we ooit dieren hebben kunnen eten.
Met een optimistische blik laat Roanne van Voorst zien hoe we ons op deze toekomst kunnen voorbereiden. Ze gaat in gesprek met boeren, blikt terug op de tijd dat er giraffen werden gegeten en doet uit de doeken waar zelf tegenaan loopt als beginnend veganist. Dit maakt Ooit aten we dieren tot een onmisbaar boek voor vegetariërs, flexitariërs én overtuigde vleeseters.
 
Review in één woord: 
Eye-opener
 
Uitgebreide review:
Dit boek gaat over (een onderdeel van) veganisme, namelijk het niet consumeren van dierlijke producten. Normaal is veganisme nog (lang) niet, maar het skippen van dierlijke producten is wel steeds meer in opkomst. Vroeger dacht ik dat men vooral veganist of vegetariër werd omdat hij/zij het “alleen maar” zielig vond voor de dieren, wat ik nogal een ongefundeerd argument vond om je levens- of eetstijl zo drastisch te veranderen (en dat was bekrompen van mij. Uit het boek blijkt dat de eetstijl die de gemiddelde mens nu heeft – het te pas en te onpas consumeren van vlees – nog niet eens honderd jaar oud is!) Het is zeker zielig voor de dieren, maar het is veel meer dan dat, en Roanne van Voorst weet een goed, helder beeld te schetsen waarom veganisme zo gek nog niet is. Ze geeft een goed maar schokkend beeld van hoe het er aan toe gaat in de bio-industrie. Ze vertelt feiten waar ik nog nooit over had nagedacht, of misschien wel niet over had durven of willen nadenken. Het is me nu ook duidelijk geworden dat indien je om dier én milieu geeft, vegetarier (of flexitariër) worden niet genoeg is.
Verder ontkracht ze veel argumenten van die-hard carnivoren. Roanne beargumenteert waarom vlees eten helemaal niet normaal, natuurlijk en noodzakelijk is. Ook haalt ze redenen om geen veganist te worden onderuit, bijvoorbeeld door middel van het feit dat het zeldzaam zal zijn dat een Nederlander een vitamine B12-tekort zou krijgen als deze veganist wordt. Het boek is overigens geen betoog om veganist te worden, want ze laat ook de downsides van veganisme zien.
 
Er staat zóveel in dit boek waarvan ik vind dat iedereen zou moeten weten en dat wil ik niet allemaal verklappen. Wat fijn is aan het boek is dat het vlot leest, maar er waren (voor mij althans) zoveel nieuwe inzichten dat ik die soms even moest laten bezinken voordat ik weer verder ging lezen. Één ding is zeker: ze slaat enorm vaak de spijkers op de koppen. Echter wat wel afdoet aan het boek zijn de fictieve stukjes over de toekomst. Ondanks dat, raad ik dit boek echt aan. Niet alleen voor bijvoorbeeld flexitariërs, maar juist ook voor mensen die fanatiek vlees eten. Ik was al flexitariër (ik at ongeveer de helft van de week geen vlees en ik at sowieso al geen zuivel en vis), maar na dit boek heb ik besloten veganist te worden.

Dit vind je vast ook leuk

Laat een reactie achter

UA-155859823-1